Wednesday, July 26, 2017

नागपंचमी


Image result for serpent worship india


नागपंचमीचा संबंध पुरातन कृषी संस्कृतीशी आहे व आदिम काळापासून आदिम हिंदू हे शिव-शक्तीचे पूजक राहिले असल्याने तोही अपरिहार्य संबंध या सणाशी आहे. वारुळ ही योनी व नाग हे लिंग अशी कल्पना आदिम काळात माणसाने केली असल्यास नवल नाही. शिवाय नाग हा जसा शेतक-यांना उपकारक होता तसाच त्याचा दंश जीवही घेऊ शकत असल्याने त्याचे पूजा करुन ते अरिष्ट टाळण्याची तांत्रिक भावनाही त्यामागे होती. नाग हा संरक्षकही आहे अशी लोकभावना आहे. नाग हे देवक मानणारे अनेक मानवी समुदाय भारतात पुरातन काळापासून रहात आले आहेत. इतकेच काय जगभरातील प्राचीन संस्कृत्यांत नागपूजा होती याचे पुरावे नागप्रतिमांमधून मिळाले आहेत. भारतातील असंख्य गावांच्या नांवात नाग येतो. नाग पंचमीचे स्वामित्व स्त्रीयांकडे आहे. सुफलनता विधींत स्त्री महत्ता नेहमीच होती. स्त्री-पुरुष समानतेतील तो एक दुवा होता. वैदिक धर्मात मात्र नागांना अस्तित्व नाही. किंबहुना ते दुष्ट व शत्रू मानले गेले आहेत. उदाहणार्थ वृत्र हा अहि (म्हणजे नाग) आहे व तो वैदिकांचा शत्रू असल्याचा अनेक कथा ऋग्वेदात आल्या आहेत. हिंदुंनी मात्र नागमहात्म्य जपुन पुरातन काळापासुनच्या सामाजिक/धार्मिक प्रथा आजतागायत जपल्या आहेत. नंतर स्थापन झालेल्या जैन व बौद्ध धर्मातही नागाचे स्थान अत्यंत महत्वाचे राहिले आहे. 

नागपंचमीच्या हार्दिक शुभेच्छा!

Friday, May 19, 2017

Freedom from Vedicism!

Coining Hindu and Vedic religion together was a grave mistake of the British rulers. Britishers used Vedic Smriti laws while making Hindu Code in 1773 by employing Brahmin scholars. They were not told that the Vedic Smritis are not applicable to the Hindus but they are independently governed by the different caste codes those are more progressive and practical. The Britishers studied only Vedic literature that was falsely presented to them as oldest and preserved by oral tradition. The Britishers looked at the Hindus from the Vedic point of the view which erased the independent identity of the Hindus. 

Whatever was in Sanskrit that was considered as the product of the Vedic people. This helped Vedics to establish their hegemony in British courts. Also, it afforded them to keep their control over the Hindus. However, the glorious past of the Hindus got shadowed by the Vedics. 

This is the time to understand what we are! This is the time to separate Vedics from the Hindu religion. Hindus have nothing in common to share with the Vedics. They have their own religious, cultural and social history. Good or bad, Hindus have nothing to do with it. Hindus have their own traditions, religion, and socio-cultural norms to pride upon. 

-Sanjay Sonawani 








Thursday, May 4, 2017

हिंदुंचे पुरातन धार्मिक ग्रंथ



कोणा व्यक्तिप्रणित (अथवा विशिष्ट समुहप्रणित) तत्वज्ञान/ आचारसंहिता/ दैवतविज्ञान/ कर्मकांडसंहिता/ मान्यग्रंथ ई. वर आधारित जे स्थापन होतात व ज्यांचा प्रचार/प्रसार करावा लागतो...मग तो प्रचारकांद्वारे असो अथवा युद्धांद्वारे...त्यांना पंथ (रिलिजन) म्हणतात. या अर्थाने पाहू जाता वैदिक / पारशी/ बौद्ध / ज्यू / ख्रिस्ती/ इस्लाम इ. हे पंथ ठरतात. ते धर्म नव्हेत. वैदिक धर्माचा प्रवर्तक वसिष्ठ ऋषी व अन्य नऊ ऋषीकुटुंबे मानली जातात.

जी दैवते अथवा तत्वज्ञान अथवा कर्मकांड ही समाजाच्या एकुणातील मानसिकतेतून निर्माण होतात, को्णी एक अथवा अनेक प्रेषित/ऋषी नसतात, मान्यग्रंथ नसतो...थोडक्यात जी सामुहिक निर्मिती असते तिच्या सामुहिक प्रकटनाला धर्म म्हणतात. ईजिप्शियन/ग्रीक/अस्सिरियन/इस्लामपुर्व पेगन ई. असे सामुहिक धर्म होते. ते नि:शेष झाले. एकच टिकून राहिला तो म्हणजे ज्याला आपण आज मुर्तीपुजकांचा शैवप्रधान हिंदू धर्म म्हणतो. हा धर्म हजारो वर्ष टिकला हे त्यांचे कौतुकास्पद कार्य. वैदिक संसर्ग झाला असला तरी तो हिंदू धर्म संपवण्यात यशस्वी झाला नाही. हिंदू समाज वैदिक बनला नाही. आपल्या पुरातन परंपरा त्याने जपल्या. काळानुसार बदलही स्विकारले. हिंदू धर्माला एकमात्र धर्मग्रंथ नाही जसा वैदिकांना मान्यग्रंथ वेद आहे. कारण हिंदू धर्म हा समाजनिर्मित आहे. सुफलनाच्या आद्य मानवी भावनेशी निबद्ध आहे.न त्यामुळे हिंदुंच्य धर्मग्रंथांना सामुहिकपणे आगम ग्रंथ म्हटले जाते. तंत्रे ही याच शास्त्रांवर आधारीत आहेत व हिंदुंचा धर्म हा आजही तंत्राधिष्ठितच आहे.

वेद अथवा वैदिक साहित्य हेच हिंदू धर्माचे आद्य स्त्रोत आहेत हा भ्रम वैदिकांनी निर्माण केला. त्यामागील कारणे, स्वार्थ काहीही असोत, पण वैदिक ग्रंथ हे हिंदुंचे कधीच नव्हते हे वास्तव आहे. याचे कारण असे की वैदिक धर्मग्रंथ व कर्मकांडांपासून हिंदू नेहमीच दूर राहिले. याचा अर्थ असा मुळीच नव्हे कि शैवप्रधान हिंदू धर्माला कसलेच ग्रंथ नव्हते किंवा नाहीत. आगमग्रंथात शास्त्र, सिद्धांत, अनुष्ठान, विज्ञान, योग, आरोग्यादिंसह तंत्रशास्त्रांवर हिंदुंचे अक्षरश: लक्षावधी पुरातन ग्रंथ  आहेत. आगम म्हंणजे "आधीचे". उलट वेदांन "निगम," म्हणजे नंतरचे असे संबोधले जाते हे वास्तव समजावून घ्यायला पाहिजे. शिव-शक्ती व तंत्र साधना ही  सिंधुसंस्कृतीइतकीच पुरातन आहे हे तेथील मुद्रांवरुन सहज लक्षात येते. वेदपुर्व कालापासून तंत्र, योग आणि भक्ती या धर्म्कल्पना अस्तित्वात होत्या असे डा. सुधाकर देशमूख आपल्या "मध्ययुगीन धर्मसंकल्पनांचा विकास : तंत्र, योग आणि भक्ती" या ग्रंथांत अनेक विद्वानांच्या साक्षी काढून सांगतात.

तंत्रांचा निर्माता शिव मानला जात असून बहुतेक तांत्रिक ग्रंथ शिव-पार्वती संवादातून साधले गेलेले आहेत. तंत्रशास्त्रांत आगम, यामल व तंत्र यांचा समावेश होतो. सृष्टीतील यात्वात्मकता मानवी जीवनाचा आधार बनवत ते सुखी व संपन्न करणे हा तंत्रांचा मुख्य उद्देश आहे. योगाच्या द्वारे शिव-शक्तीशी तादात्म्य साधणे आणि मानवी जीवात्म्याला पशुभावातून बाहेर काढणे हा उच्च आध्यात्मिक दृष्टीकोन तंत्रांचा आहे. तंत्रांतुनच सांख्य तत्वज्ञानाचा उदय झाला. तंत्रे वेदप्रामाण्य मानत नसून तंत्रे ही स्वत:तच प्रमाण आहेत, प्रत्यक्ष ज्ञान आहेत असे मानले जाते. तंत्रांत अनेक संप्रदायही असून पांचरात्र संप्रदाय महाभारत काळात अत्यंत लोकप्रिय होता असेही दिसते. हा पंथ कृष्णाच्या घराण्यात, म्हणजे सात्वतांत अत्यंत लोकप्रिय होता. पाशुपत मत सिंधू काळातही अस्तित्वात असावे असे शिवाच्या ज्या पशुपती स्वरुपातील मुद्रा मिळाल्या आहेत त्यावरुन दिसते.

तंत्रे ही अवैदिक होती व आहेत. मध्ययुगातील धार्मिक साहित्यातुनही हे मत ठळकपणे सामोरे येते. तंत्रशास्त्रांचे वैशिष्ट्य म्हणज्वे त्यात भेदाभेद नाही. स्त्री-पुरुषातील समानता हा तंत्रांचा गाभा आहे. बुद्धपुर्व काळ ते बाराव्या-तेराव्या शतकापर्यंत आगमशास्त्रांनी वैदिकांना पुरेपुर झाकोळून टाकले होते. इतके कि अनेक वैदिकही वेद सोडून तंत्रांच्या भजनी लागले. अशा मंडलींना वैदिकांनीही बहिष्कृत करुन टाकले.

तंत्र हे शिव-शक्तीशी निगडित असून ती वेदांपेक्षा पुरातन आहे. वैदिक साहित्यापेक्षाही तंत्रसाहित्याची विशालता अनेक पटीने अधिक आहे.ती अपौरुषेय अथवा अपरिवर्तनीय नसल्याने त्यांत भरही पडत राहिली. (तशी वेदांतही अपौरुषेय म्हणतात पण वेळोवेळी भर पडलेलीच आहे.) त्यामुळे तंत्रांचा विस्तारही अफाट झाला. अगदी मंदिर स्थापत्यापासुन ते पार पंचमकार साधनांपर्यंत तंत्रांचा विस्तार आहे. योग ही तंत्रांची देणगी आहे. याबाबत आपण पुढीक्ल लेखांत अधिक सविस्तर माहिती घेऊच. पण मध्ययुगात तंत्रांतील केवळ वामाचार्ताला लक्ष करत बदनाम केले गेले. पण स्वत: शिवाजी महाराज, संभाजी महाराज शाक्त होते हे वास्तव मात्र विसरले जाते. संभाजी महाराजांना बदनाम करण्यासाठी त्यांच्या शाक्त असण्याचा उपयोग केला गेला. पण तंत्र अथवा शाक्त म्हणजे फक्त वामाचार नाही, तर वामाचार ही एक उपशाखा आहे. " धर्म, कर्मकांड, विधि-विधाने, कायदा, औषधी, यातू, शेतीशास्त्र, धातू, शरीरविज्ञानशास्त्र इत्यादि धार्मिक व व्यावहारिक बाबींचा समावेश तंत्रांत होतो. डा. देशमूख उपरोक्त ग्रंथात म्हणतात की शिवशक्तीशी तादात्म्य साधने हा मुख्य उद्देश्य, व्यावहारिक गोष्टींना अधिक महत्व असलेला, तंत्र हा जीवनाकडे बघण्याचा एक्ल दृष्टीकोन आहे. ते पुढे म्हणतात की, "किंबहुना आज आपण ज्याला हिंदू धर्म म्हणतो तो वैदिक कमी आणि तांत्रिक अधिक आहे. तंत्रांचा दृष्टीकोन हा श्रौत-स्मार्त धर्माच्या विरोधात आहे." थोडक्यात वैदिक धर्म व हिंदू धर्म यांच्यात काहीएक संबंध नाही.

भग्वद्गीतेला धर्मग्रंथ मानायचे प्रथा असली तरी गीता हा अनेक तत्वज्ञानांचा संग्रह आहे. असे असले तरी गीतेवर सांख्य, योग व तंत्रांचा पुरेपूर प्रभाव असल्याने त्याला केवळ वैदिक मानता येत नाही. आणि मी पुर्वीच सांगितल्याप्रमाणे तो धर्मग्रंथही नाही. वैदिकांनी केवळ पोटार्थी भावनेने हिंदुंवर वैदिक माहात्म्य थोपण्याचा प्रयत्न केला असला तरी त्याचा काही उपयोग झलेला दिसत नाही. कृष्ण हा सात्वतांत जन्मला व त्याच्याच काळात पांचरात्र या अवैदिक संप्रदायाचा प्रवर्तक बनला. तो कधीही वैदिक नव्हता. वास्तवात वैदिक हिंदू धर्मात लबाड्या करुनच घुसले आहेत. ही परंपरा सहाव्या शतकानंतर सुरु झाली व मध्ययुगात कळसाला गेली. वैदिकांनी आपले अस्तित्व मात्र स्वतंत्रच ठेवलेले असल्याने त्यांना कोणत्याही पुराव्याच्या आधारावर हिंदू म्हणता येत नाही.

हिंदू शब्द सिंधूवरुन आलेला आहे व सिंधू संस्कृतीपासून हिंदु धर्माचे प्रत्यक्ष पुरावे मिळत असल्याने हिंदू नावाला आक्षेप घेण्याचे कारण नाही. पण वैदिक धर्म हा नंतर आलेला, धर्मांतराने विशिष्ट घटकांत पसरलेला वेगळा धर्म आहे, त्याचे तत्वज्ञान वेगळे आहे हे येथे लक्षात ठेवणे आवश्यक आहे.

येथे वैदिक मित्राना एवढेच सांगायचे आहे कि आजही हिंदू प्रत्यक्ष तंत्रशास्त्रे अभ्यासत नसले तरी त्यांचे जीवन हे बव्हंशी तंत्रोक्तच राहिले आहे (जसे वैदिकही वेद अभ्यासत नाहीत). वैदिकांचा सन्निद्ध्यात विदेशी विद्वान आधी आल्याने त्यांचा वेदांशी आधी परिचय झाला व तेही त्याचाच पाठपुरावा अधिक करु लागले. तंत्रशास्त्रांचा आधुनिक अभ्यास जेवढा व्हायला हवा होता तेवढा झाला नाही. पण याचा अर्थ असा समजू नका कि अवैदिकांना कोणतेच धर्मग्रंथ नाहीत...उलट त्यांची संख्या वैदिक सहित्यपेक्षाही मोठी आहे. बाकी पुढील लेखांत.

Wednesday, May 3, 2017

Manusmriti : Not the Hindu law!

It is a general understanding that the "Manusmriti" controlled lives of the Hindus since ancient times. Caste-based social and economic inequality and injustice are said to be the result of the doctrine and commands that Manusmiriti dictates. It also is said that the Manusmriti is an ancient and revered code written for the Hindus. But the close examination of the Manusmriti reveals the following:

1. Manusmriti prohibits "Shudras" from most of the things those can offer a better life for any person. However, Manu commands, "A Brahmin should not reside in the kingdoms of the Shudras." This does mean that the kingdoms os the Shudras did exist when Manu was writing the code. How Shudras could become kings when Manu commands that the only duty of Shudra is to meekly serve the other upper Varnas! (Manu-1.91)

2. The geography of the Manusmriti is Kuru-Panchal. Manu does not know well the regions beyond that. Manu reveres Brahmavarta, the land situated between Sarasvati and Drishadvati, applauding it "The land created by the Gods". This land is situated in Afghanistan, the region the Vedics had left already far behind and had become a loving but distinct memory. The next lands Manu counts after Brahmavarta with pride are Kuru, Matsya, Panchal and Shaursen, where the Vedics had found the second refuge after their entry in India. This land is applauded by Manu as "the land of Brahmarshis"

Apart from these regions, Manu has very vague or no idea of eastern and southern India. He does not know at all the lands beyond Vindhya mountain!  It is clear that the code of Manu couldn't have been intended for the people he didn't know at all!  (Manu-2.17-24) 

3. Present Ghaggar river, that is being touted as Sarasvati, flows from the lands to which Manu calls as the land of Brahmarshis. It is Manu who tells us that the Sarasvati-Drishadvati flows from the Brahmavart land. These rivers cannot flow from the two different regions at the same time, i.e. The Brahmavart and Brahmarshi lands! It is proven that the Sarasvati flows from Afghanistan, and not India. Manu has preserved the memory of the distant land to which they originally belonged and out of immense affection called it 'the land created by the gods!' This also helps us to solve the issue of Sarasvati! 

4. Manu's commands naturally could be intended for the followers of his religion and not others those resided in the regions he knew. One-society-one-religion like situation did not prevail then too. Manu prohibits the temple priests along with others from attending the Shraddha rites. (Manu 3.152-166) This does mean that the temples and idols were in existence when Manu was writing his code. He naturally prohibited the entry of idol worshippers in the Vedic sacrifices since the practice belonged to the different religion. 

5.  Manu explicitly states that the most suitable place for fire sacrifices is where the Antelopes roam freely. The rest of the regions he says belongs to the Mlecchas. (Manu-2.23). Mleccha is Vedic corruption of the original word "Meluha", which was the name of the original inhabitants or their regions. Manu's commands could not be for the Mlecchas, to whom alternatively he calls 'Shudra'. Mleccha and Shudra denote one and the same thing, the foreigners or people of the different religion! 

6. Shudra was a tribe which was located in the north-western part of India. Historians of Alexander, Mahabharata and other Puranas too have mentioned this tribe independently along with other tribes. The region in which the Vedics sought refuge first was Shudra kingdom.  We all know that there were hundreds of the tribes those delved in the Indian subcontinent, but it seems that out of misunderstanding the Vedics thought those all were Shudras who resided in the country. This is why they designated all as Shudras. later on, to them, Shudra was anybody who did not belong to the Vedic religion. This is why Manu terms Scythians, Hun, Kushans, China too as Shudra. It is obvious that the code of Manu was not applicable at all to the Shudras who were not part of their society.

7. Still, Manu dictates many rules against the Shudras. They were denied of any Vedic religious rites. They were prohibited from accumulating any wealth. They are expected to serve upper Varnas without expecting any return or honor. 

And the contradiction is we find that the Shudras were Kings and many Shudras had gotten conducted fire sacrifices for their benefit! The Brahmins those would conduct sacrifices for Shudras were considered outcast and were prohibited from the entry in Shraddha rites. (Manu. 4.61 & 3.178) 

There couldn't be possibly any contradiction in Manu's commands. There were two types of the Shudras, to which Panini too supports. One Shudra class is to whom the code was applicable and other is the majority Shudra (non-Vedic) class that was entirely out of the scope of the code!  Else there wouldn't be contradictory commands in the Manusmriti! 

The Shudras to whom the code was applicable were the people taken into the personal services for menial work like plowing, tending animal or household work. Since this was a service class belonging to the different religion, there was no question of offering them any Vedic right. 

8. Vedics could not, in any case, bring all the Shudras under the purview of their code because:

   a. First of all they did not know the subcontinent and various tribes delved in it.

   b. They were not the political rulers to apply force to change the previous social system, There is no evidence, even in Manusmriti, to support the claim that Vedics ruled Indian society.

   c. Shudras, even today, enjoy their religious faith which traces no origin in Vedas. The roots of Shudra religion are traced back to the Indus times. Neither Vedic religion was existent at that time nor Vedics had stepped in India to command socio-religious life of the indigenous people. 

   d.  As described above, Shudra was an independent tribe. There were hundreds of other tribes in India those had different names and independent totems. It was impossible that they would accept title of the far-away unknown tribe. It did not happen because we find the preservation of the tribal identities even in modern times. We find many tribes got distributed in different professions (castes) and yet the tribal names are preserved. Ahira (Abhira) tribe is an example which is mentioned in Mahabharata too, along with Shudra tribe most frequently. People of Ahira tribe can be found in Aagri, Koli, Dhangar, Maratha, Sonar and other castes bearing their original tribal title. Other tribal identities also are distributed in many castes, but yet they have preserved their tribal origin. They have formed sub-castes within the castes. In donation epigraphs, caste identities are abundantly revealed by the donors, but none mentions themselves as Shudras.

9. Manu nowhere mentions any Hindu gods like Shiva, Shakti, Ganesha and others. However, he knew the temples. From excavated evidence, we know that idol worship was as ancient as Indus civilization. On numismatics, we find the abundant imagery and symbolic presence of the Hindu deities like Shiva, Shakti and Kartikeya. However, Manu mentions only Vedic rites like sacrifice, Upanayana, and Shraddha. This clearly indicates at the fact that Manu was writing his code for the Vedic people and not others. 

Let us not forget here that the time of Manusmriti is estimated from second century BC till second century AD. The time where on virtually most of the coins we find the abundant presence of the Hindu deities and names in the epigraphs. Miraculously, we find no Vedic symbolism on any coin or the Vedic deity names inscribed excepting a couple of epigraphs belonging to the Shunga and Satvahana era. This does also mean that the Vedic religion had very limited spread till then. Then how could their code be accepted by others to whom they had designated as Shudras?  

So it is clear that the code of Manu was intended for only those people who were in their personal service. Vedics needed servants and as Vi. Ka. Rajvade suggests there was explosion of the illicit relations between the servants and Vedic employers. The threat of interbreeding resulted in imposing strict code, but it eventually failed. (Preface, Radhamadhavvilaschampu

Rest of the people, who were designated as Shudras by the Vedics were all those people who belonged to the separate tribes. They followed different political structures like republics and monarchists. From Mahabharata, we find the different social structures those do not reflect anywhere in Vedic literature. Whatever Vedic elements we find in Mahabharata are interpolations of later times those can be easily detected. 

In brief, the Manusmriti is nowhere related to the Hindu people as generally is thought. We find in known history that there hardly were Vedic kings. From Nanda to Yadav we find almost all the rulers belonguing to the non-Vedic dynasties and this is made very clear in Puranas. Had the code of Manu been applicable to them, it was impossible for them to become kings and nobles. 

The code of Manu, in fact, became the code of the Hindus in 1772 when Warren Hastings got Hindu laws written by the hired Brahmin scholars. Britishers did not consider at all that there exist different codes in the Hindu society controlling their social lives. This is the time to abandon the idea that the Manusmriti was intended for the Hindus and applicable to them anytime in the past. It was the code intended for the Vedic religion only controlling their socio-religious life. 

-Sanjay Sonawani











Tuesday, May 2, 2017

Only Hindus can do it!


Image result for shiva the destroyer symbols


The debacle of present political scenario is because the so-called seculars and progressives have failed to understand up to what RSS is and which religious doctrine they are representing under name of “Hindutva.” Most of the seculars hate the very idea of the religion. They hate being called Hindu and most of the time they spent on criticizing Hinduism. In fact, secularism is not at all about denying the religion, but they have created their own so-called intellectual cocoon that has blinded them towards the stark realities that country is facing. 

BJP is winning almost everywhere. It is being portrayed as a victory of the Hinduism. To some extent, it may sound true. There are many other factors too that together have subdued the opponents, leaving them in the myriad of utter confusion.  

Besides all fundamental economic and social issues, religion too is an important factor in human life. Whether you like it or not, whether you are a secular or not, the society is always governed by the underlying religious sentiment than the materialistic surroundings. Misunderstanding, misconceptions and illusions possessed by the people is far more dangerous and presently Hindus are going through this phase.

RSS knew this. RSS always wanted a theocratic governance system. They have openly preached that. They knew very well what religion they are representing and what doctrine they want to popularize to enchant the people. The honeymoon period after the independence enjoyed values preached by Mahatma Gandhi and socialist pattern of Nehru, though both were rival thoughts. RSS tirelessly was making its way towards the goal by deliberate misinterpretation of the religion which was not understood by the so-called seculars of any time. The word “Hindutva” was coined by RSS and its allied wings with very thoughtful cunningness. They gave priorities to their Vedic principles while constructing their political and social philosophy. 

It is assumed that 85% of Indian population is Hindu. Still so, Hindu is only religion which has no clear definition. RSS never have attempted to define the religion it is preaching about. They have used some real and mostly imaginary threat of other religions, especially Islam to increase their strength. They have been rewriting the history and spreading it, even if it is full of the lies.  It all has been attacked by the seculars, but they never attempted to come out with true history. A very word “Hindu” has become as an abuse to them. But they have not tried at all to fathom the gravity of the issue. 

RSS never represented Hindus, though it is a common understanding. Let us have a look at what they are being targeted for:

1.      RSS applauds four-fold system first propagated in Rig Veda and all later Vedic scriptures.
2.      RSS believe Vedas are the main source of Hinduism.
3.      RSS believes that all the modern knowledge originates from Vedas.
4.      RSS believes in the Vedic Gurukula system.
5.      RSS highly glorifies the Vedic age. 
6.   RSS believes in the dictatorial theocratic state.
7.   RSS believes Sarasvati river flowed through India and that Vedic Aryans, who composed Vedas, were indigenous Aryans.
8.   RSS believes the fourfold Varna system is an ideal and scientific social order.
9.   Bringing Sanskrit and Vedic science in the curriculum has always been a top priority of RSS.  

There are many other points they propagate, but main focus always is on the Vedas and Vedic supremacy! Where does Hindu thought fit into this? 

It will become very clear that the Hinduism RSS is preaching is not at all Hindu, but it speaks all about Vedic religion and its superiority to dominate the non-Vedic masses. It indirectly shows that whatever was good in Indian society it was because Vedic people and others have no contribution in cultural developments whatsoever. Very few have understood that the Vedic religion is an independent religion having its own system and rituals. The Smritis too were written to regularize Vedic religion and was not binding on the Hindus. Most of the gods Hindus worship has no place in Vedicism, nor RSS ever speaks about them. 

All those, who have not been part of Vedic customs, rituals and all those who never had access to the Vedas are Hindu or Agamic to be specific. This distinction was very clear in India till medieval era. Those were Britishers who coined both the religions together under the single umbrella of “Hindu”. Those were Britishers those wrote Hindu laws based on Vedic codes though they were never meant for the Agamic or Hindu’s. There is not a single instance in the history that the Hindus anytime followed the Vedic codes.  The Vedic code prohibits Shudras from accumulating wealth, forget a chance of ever becoming a King. But we have hundreds of the proofs that so-called Shudras ruled India for millenniums, from the time when Vedic religion was yet to emerge. The confusion was created by the British rulers because of their ignorance about Hindu society. They assumed Smritis were ancient Hindu laws, where Brahmin was considered a supreme. They too constructed Indian history, recklessly using Vedic sources, those were full of manipulations, interpolations and mostly unhistorical. 

RSS never tried to explore Hindu Agam shastras, rather avoided it deliberately, only because Hindus would awaken and separate if known what rich inheritance they owned.  Rather they tried to prove whatever good was in India that had Vedic origin. They deliberately tried to paint all Hindu great personalities in Vedic paint by sheer distortion. Even they misused archeology to create the false picture of the ancient civilization. People blindly believed it. The over glorification of Vedas came always to their help. They are even trying to claim authorship of the Indus civilization. They are committing cultural crimes one after other and are getting scot free because there hardly is any Hindu scholarship and if it is, is defamed or silently killed.

Damage it done was that the Hindu people never came across their honest history. They always saw their history through Vedic glasses. Thus Vedic history indirectly became their history because the proper distinction was never made. This history was not anywhere depicting their achievements, their contributions and their independent culture. This way they put the Hindus on inferior status when it was not the fact!  

RSS, since its inception, have tried to misuse this ignorance to their benefit. Under title of “Hindutva” they, being most religious, gather under its umbrella. Hindu is an only community on the earth which has no independent knowledge of their religion. Though the distinction in real life too is very clear and obvious between their religion and Vedic religion, what misguides them is the term “Hindutva” deliberately used by the RSS.

But the fact is, RSS represents Vedic religion and strives for its supremacy by Vedicizing non-Vedics. While doing so they care very much that they are kept under the toe of Vedic supremacy. 

Seculars and Progressives in India too did not analyze the religious history of India. Mostly, they too heavily depended on the Vedic sources, no matter how false and misleading they were. They never understood what actual threat RSS is posing. Religious Hindu never could understand the RSS is misusing them by distorting Hindu religious history.

RSS should not be feared because it will impose Hindu theocratic state! It should be feared by all the Hindus (minus Vedics) that they are being made the slaves of the Vedicism. It is essential for the Hindus to understand what exactly is their religion. Seculars of India too should understand the distinction in both the religions. Unless done so, they will never be able to combat the onslaught of dictatorial Vedicsim that is the foundation of RSS. 

Hindus too should understand that what all the time it is being talked is Vedic religion and its superiority. Hindus are still inferior in their eyes, mere a pawn to be used to achieve their goals.

Hindus should stop at once being a pawn for any other religion!

Under the circumstances, seculars and all Hindus should relook at the religious history of India. They should understand their roots are in the Indus time civilization and they were founders of such a glorious era. Vedics are determined to stake the claim on it, thus depriving Hindus of their past. 

 The elements of the Vedicism are dangerous. Only Hindus can save India from the Vedic threat! Forming an independent organization to counter the onslaught of the Vedic doctrine under the disguise of "Hindutva" is an immediate necessity. RSS never ever was a Hindu organization. It always used Hindus to their benefit. Only Hindus can stop this by denying Vedic elements in their religion. 

To take initiative in this regards, we are forming "Adim Hindu Parishad" to spread message of true Hinduism and awaken the people about Vedic eoncroachment in their religion.

Come. let is unite!

Saturday, April 29, 2017

जातिसंस्था उत्पन्न कैसे हुई? (किश्त १)



समस्या जातिसंस्था की नहीं, हमारे जातिसंस्था के प्रति आकलन की हैं. यही वजह है कि इस व्यवस्था को खत्म करने के हमारे आज  तक के सारे प्रयास असफल रहे है.हमे जातियां उत्पन्न कैसे हुई यह जब तक पता नहीं चलता, जातिनिर्मुलन की बाते करना बेकार हैं!






Friday, April 28, 2017

हिंदुंना वर्णव्यवस्था लागू नाही!

शूद्र-अतिशूद्र म्हणजे जे वैदिक धर्माचे नाहीत त्यांना वैदिक लोक शूद्र म्हणत असत. त्यांचा धर्म वेगळा. मुस्लिम जसे काफिर शब्द अन्य धर्मियांना वापरतात तसाच हा शूद्र शब्द. आपल्या धर्माला प्राचीन काळी "आगमिक" असे नांव होते. सातवाहनही स्वत:ला "आगमान निलया" (आगमांनुसार चालणारे) म्हणवून घेतात. हे आगमिक म्हणजेच हिंदू होत. वैदिक धर्मीय स्वत:ला वैदिक अथवा सनातन धर्माचे लोक म्हणवत असत. वैदिकांनी ज्यांना शूद्र म्हटले त्या शूद्र राजांचीच परंपरा मोठी आहे. ज्ञात इतिहास शिशुनाग वंशापासून सुरु होतो. तो व नंद घराण्यापासून ते यादव घराणे शूद्रच राजघराणी होती. शिवाजी महाराजांनाही शुद्रच (म्हणजे परधर्मीय) मानले गेले होते. भारतात झालेले वैदिक राजे दोनच. शृंग आणि काण्व. वैदिक धर्म वेगळा आहे तर मुर्तीपुजकांचा आपला धर्म वेगळा आहे. वैदिकांनी परधर्माचे म्हणून हलके लेखण्यासाठी शूद्र/क्षुद्र असा भ्रम निर्माण केला. पण ते वास्तव नव्हते. मनुस्मृतीनुसार शुद्राला साधे चांगले कपडे घालायलाही परवानगी नाही, मग शूद्र राजे कसे झाले बरे? हा विचार हिंदुंनी केला नाही. दहाव्या शतकानंतर आर्थिक अवनतीच्या काळात अकारण न्युनगंड वाढवला गेला. संस्कृती व इतिहासच विसरल्याने आजही हा न्युनगंड हिंदुंत कायम आहे. त्यातून बाहेर पडणे हे हिंदुंसमोरील पहिले कार्य आहे.

आपण "वैदिक" हा शब्द जेंव्हा वापरतो तेंव्हा त्यात ब्राह्मण, क्षत्रीय व वैश्य हे तीन वर्ण येतात. क्षत्रीय नसूनही क्षत्रीय असल्याचे समजत तशी वर्ण अथवा जातीश्रेष्ठत्वता मिरवणारेही त्यात येतात. वैदिक म्हणजे फक्त ब्राह्मण नाही. हे तिन्ही मिळून वैदिक होतात. वैदिकत्व सोडणारेही अनेक आहेत, त्यांचा आपण सन्मानच करतो. त्यांचा धर्म सर्वार्थाने वेगळा कसा हे हे समजावणे व आत्मभान मिळवत स्वत:चा धर्म समजावून सांगणे हा आपला मुख्य उद्देश्य आहे. थोडक्यात वैदिकांनी ज्यांना शुद्र, अतिशुद्र व आदिवासी असे लेबल दिले हेच मुळचे हिंदू असून बाकी वैदिक आहेत. त्यांच्या हिंदुंमधील हस्तक्षेपामुळे हिंदुंचे अतोनात नुकसान झाले आहे. आता ते होऊ न देणे हे काम आपणा सर्वांना करावे लागेल.

हिंदू हे वैदिक धर्माचे नसल्याने उच्च्घनीचतेचे वैदिक नियम अथवा वर्णव्यवस्थाही त्यांना लागू पडत नाही. जाती म्हणजे व्यवसाय. सर्व जातींचा (म्हणजे व्यवसायांचा) समतेच्या पातळीवर सन्मान करणे हा हिंदू धर्माचा गाभा सर्व तंत्रशास्त्रांनी सांगितला आहे. या जन्मीची जात ही गेल्या जन्मातील पापाची परिणती हा वैदिक सिद्धांत बोगस आहे, मुळात वैदिक धर्मग्रंथांतही हा सिद्धांत नाही. उत्तर काळत, म्हणजे पार अकराव्या शतकात स्वार्थी वैदिकांनी तो निर्माण केला. पण त्याला प्राचीन वैदिक धर्मग्रंथांचा आधार नाही. या सिद्धांताला ठोकरून लावा. स्वत:च्या धर्माप्रमाणे वागायला शिका.

-Sanjay Sonawani

संस्कृत भाषा पुरातन?



संस्कृत भाषा पुरातन आहे आणि ती वैदिकांनीच निर्माण केलेली भाषा आहे. बाकी भाषा संस्कृतातुनच निर्माण झाल्या हा भ्रम निर्माण करण्यात वैदिक कालौघात यशस्वी ठरले. खरे तर हिंदुंची मानसिकता तेथुनच न्युनगंडात जायला सुरुवात झाली. जोवर भाषेचे मूळ नेमके काय आहे हे समजत नाही तोवर या न्युनगंडाला पर्यायही नाही. आजकाल प्रमाणभाषेची जी थोतांडे गाजवली जातात ती केवळ नव्या वर्चस्ववादासाठी हेही समजावून घेण्याची गरज आहे. 

https://www.youtube.com/watch?v=nBXuZv4cLAY




Wednesday, April 26, 2017

ही नरकासुराची कथा!

महात्मा बळीची कथा जशी धुसर करत नेली गेली तशीच नरकासुराचीसुद्धा गत आहे. नरकासुराची कथा अवतरते महाभारतात व नंतर विस्तृत स्वरुपात हरीवंशात. आधी आपण नरकासुराच्या उपलब्ध काहे कथांचा आढावा घेऊ!


भागवतानुसार नरकासूर हा भुदेवीचा पुत्र होता. बाणासुराच्या सहकार्याने त्याने प्राग्ज्योतिषपुरचा (आसाम) राजा घटकासुराला हटवून स्वत:चे राज्य स्थापन केले. विष्णुचा एक भविष्यातील अवतार नरकासुरास नष्ट करेल अशी भविष्यवाणी असल्याने भुदेवीने विष्णुचीच प्रार्थना करून त्याच्यासाठी दिर्घायुष्य आणि तो सर्वशक्तीमान असावा असे वरदान मागितले. शक्तीने उन्मत्त झालेल्या नरकासुराने सरळ स्वर्गाकडेच मोर्चा वळवला आणि देवांना पळवून लावले. अशा रितीने नरकासूर स्वर्ग आणि पृथ्वीचा अधिपती बनला व त्याने १६००० स्त्रीया (अथवा राजकन्यांना) पळवून प्राग्ज्योतिषपूर येथे बंदिवासात ठेवले. सर्व भयभीत देव मग विष्णुकडे गेले व या आपत्तिपासून सुटकारा मागितला. विष्णुने आपण नरकासुराला दिर्घायुष्य दिले असल्याने कृष्णावताराच्या वेळीस त्याला ठार मारू असे देवांनाही वरदान दिले. नरकसुराचा जन्म वराह अवताराच्या वेळीस झाला असेही ही कथा म्हणते. वराहानंतर कृष्ण अवतारापर्यंत किती कालावधी लोटला असेल याची कल्पना करा! तोवर विष्णुने देवांना स्वर्गाबाहेरच ठेवले, मधल्या, रामावतारानेही काहीच केले नाही असेच ही कथा सुचवत नाही काय?

कृष्णाला नरकासुराबाबत मात्र काहीच माहित नव्हते. त्याला नरकासुराच्या स्त्रीयांवरील अन्यायाची माहिती सत्यभामेकडून समजली. कृष्णाने पाठोपाठ गरुडावर बसून प्राग्ज्योतिषपुरच्या नरकासुराच्या किल्ल्यावर हल्ला चढवला. नरकासुरही ११ अक्षोहिन्यांचे सैन्य घेऊन कृष्णावर तुटून पडला. पण शेवटी कृष्णाने सुदर्शन चक्राने त्याचे मस्तक उडवले. मरण्यापुर्वी नरकासुराने कृष्णाकडे वर मागितला कि आपल्या मृत्युदिवसाचे स्मरण पृथ्वीतलावरील लोकांनी विशेष दिपप्रज्वलन करून सण साजरा करून करावे. त्या स्मृतिदिनालाच आपण नरक चतुर्दशी समजतो.

याच कथेची वेगळ्या स्वरुपात अजून एक पण थोडी वेगळी कथा येते. नरकासुराशीच्या युद्धात कृष्ण जखमी होऊन बेशुद्ध पडला. यामुळे संतप्त सत्यभामेने दुप्पट आवेशाने युद्ध केले व त्यात अखेरीस नरकासूर ठार झाला. येथेही मरण्यापुर्वी त्याने सत्यभामेकडे वरीलप्रमाणेच वरदान मागितले. म्हणजे नेमके कोणाकडुन नरकासुराला मारलेले दाखवावे याचा संभ्रम पुराणकथाकारांच्याही मनात होता.

नरकासुराने बंदीवासात ठेवलेल्या या सोळा हजार स्त्रीयांशी नंतर कृष्णानेच विवाह केला असे मानले जाते! या स्त्रीया (किंवा राजकन्या) कोणाच्या व कोठकोठल्या होत्या याचा उल्लेख नाही आणि किती काळ त्या बंदीवासात होत्या याचाही उल्लेख नाही! कारंण नरकासुराने (हे कथा खरी मानली तर हजारो वर्ष राज्य केले!) बरे, सर्व पृथ्वीवर त्याचे राज्य असते तर रामाचे, रावणाचे कौरवांचे, जरासंघाचे अणि जनकादि अन्य शेकडो राजांचे राज्य भारतात कोठून आले असते? एवतेव ही भाकडकथा मुद्दाम बनवण्यात आली हे उघड आहे.

ही झाली पुराणकथा. शाप-वरदानकथा भाकड असतात व सणांचे स्पष्टीकरण देण्यासाठी अथवा जुने माहात्म्य पुसट करण्यासाठी बनवलेल्या असतात हे उघड आहे. मिथके तयार करून इतिहास धुसर केला जातो. वैदिक त्यात किती चतूर होते हे सर्वांना माहितच आहे. मुख्यत्वे या कथेकडे असूर आणि वैदिक संस्कृतीतील संघर्षातुन पहावे लागते. वैदिक साहित्यात पुर्वेकडील व दक्षीणेकडील सर्व प्रदेश असुरांनीच व्यापला असल्याचे म्हटले आहे. (शतपथ ब्राह्मण). कामरुप हे शाक्त तांत्रिकांचे एक पुरातन केंद्रस्थान होते. नरकासूर आणि कामाख्याची एक कथा भ्रष्ट स्वरुपात आजही अवशिष्ट आहे. ती पाहता तो शक्तीभक्त होता यात शंका राहत नाही. त्याला भुदेवीचा पुत्र दाखवून तेवढे स्मरण पुराणकारांनी ठेवले. महाभारत युद्धात नरकासुराचा पुत्र भगदत्त कौरवांच्या बाजुने लढला असे म्हटलेले आहे. पण महाभारत आजच्या रुपात बनले तेच मुळात चवथ्या शतकात आणि हरिवंश लिहिले गेले ते सहाव्या-सातव्या शतकात. महाभारतात जवळपास आशिया खंडातील सर्वच राजे या ना त्या बाजुने सामील झाले होते असे लिहिलेले आहे. ते ऐतिहासिक मानता येत नाही.

कृष्णाचे म्हणावे तर आईच्या बाजुने तोही असुरच होता. पित्याची बाजू स्पष्ट होत नसली तरी तीही असुरच असण्याची शक्यता आहे. बाणासुराच्या राज्यातील असूर कन्यकांशी विवाह करायला यादव गणातील किती तरुण धावले व खुद्ध बाणासुराच्या कन्येशी, उषेशी, कृष्णपुत्र अनिरुद्धाने कसा विवाह केला याचे वर्णन महाभारतातच येते. कृष्णाचे वैदिकीकरण करतांनाही मिथके जोडली तरी मुळचे वास्तव लपवता आले नाही. बाणासूर महात्मा बळीचा पुत्र मानला जातो व तोही महान शिवभक्त होता. असुरश्रेष्ठांना बदनाम करण्यातील मोहिमेचा भ्रष्ट कथा बनवणे हा एक भाग आहे असे स्पष्टपणे म्हणता येते. थोडक्यात पुराणकथांनी नरकासुराला बदनाम करत मुळचे नरकासुराचे रुप विकृत केले आहे. असे असले तरी त्याच्या नांवाचा विशेष दिवस प्रतिवर्षी साजरा होतो, त्यात खंड पडलेला नाही व त्याच्या स्पष्टीकरणासाठीच मरण्यापुर्वी त्याने तसे वरदानच मागितले होते अशा स्पष्टीकरण कथा बनवल्या गेल्यात हे उघड आहे.

प्रत्यक्षात आसाममध्ये आजही नरकासुराचा सांस्कृतिक जीवनावर मोठा प्रभाव आहे. कामरुपावर सत्ता गाजवणा-या अनेक घराण्यांनी आपला पुर्वज नरकासुरास मानले आहे. गौहत्तीच्या  दक्षीणेकडील एका पर्वतास त्याचे नांव आहे. कामाख्या मंदिराशी नरकासुराच्या अनेक दंतकथा (चांगल्या अर्थाने) निगडित आहेत.

म्हणजे, कधीही झाला असो, असूर शैव संस्कृती प्रबळ असण्याच्या काळात आसाममद्धे नरकासूर होऊन गेला असावा. पुर्वेकडील बालेय देश (म्हणजे बळीवंशाने स्थापन केलेली राज्ये) व त्याहीपलीकडील असुरांचीच राज्ये ही वैदिक धर्माच्या प्रसाराला अडथळा होती. त्याबाबत अनेक तक्रारी शतपथ व ऐतरेय ब्राह्मणात नोंदवलेल्या दिसतात. पण नरकासुराचे नांव या दोन्ही ब्राह्मणांत येत नाही. येते ते उत्तरकालीन साधनांत व विपर्यस्त स्वरुपात. त्याच्या मृत्युशी कृष्णाचा संबंध जोडणे अनैतिहासिक आहे कारण मुळात त्या युद्धाची कथाच दोन वेगवेगळ्या रुपात येते. ती खरी असती तर अशी वेगळी संस्करणे दिसली नसती.

म्हणजेच असले युद्ध काही झाले नाही. नरकासुराला कोणी युद्धात मारले नाही. त्याला कोणी भविष्यातील अवतार घेईपर्यंत निरंकुश राज्य करण्याचे दिर्घायुष्याचे वरदानही दिले नव्हते कि त्याच्या नांवाने कोणता तरी सण लोक साजरा करतील असे विधानही केले नव्हते. कीर्तिवंत नीतिमान असूरश्रेष्ठ म्हणुनच लोकांनी स्वयंस्फुर्तीने त्याला बळीसोबतच त्याचे माहात्म्य दिले. म्हणजे तो पृथ्वीचा सम्राट नव्हता. स्वर्गाचा त्याने पराभव केला म्हणजे वैदिकांचा पराभव केला एवढाच मिथ्थकथेचा अर्थ . त्याचे राज्य कामरुपापर्यंत मर्यादित होते. तो बाणासुराचा समकालीन असू शकतो, पण भाकड पुराणकथांतून तसा ठाम निष्कर्श काढता येत नाही.

दुसरे असे कि व्रतराजामद्ध्ये नरकचतुर्दशी या काम्य व्रताची माहिती येते. हाही अत्यंत उत्तरकालीन व्रते सांगणारा ग्रंथ असला तरी यात नरक चतुर्दशीला नरकासुराच्या नांवाने दिवे लावत, व्रतकर्त्याच्या कुलात जेही कोणी अग्नीत दग्घ होऊन मेले असतील वा जे अदघ्धच राहिले असतील या सर्वांना परगती मिळो अशी प्रार्थना चूड पेटवून करावी असे म्हटले आहे. या व्रताची सांगता शैव ब्राह्मणाला वस्त्रालंकार व भोजन देवून करावी असेही म्हटले आहे. या व्रतात नरकासुराची कोणतीही कथा सामाविष्ट नाही.

नरकासूराचा संबंध "नरक" या पापी मृतात्म्यांना यातना देण-या लोकाच्या नांवाशी जोडला जातो. मुळात "नरक" या शब्दाची संस्कृतात कोणतीही व्युत्पत्ती नाही. यास्कानेही ती केलेली नाही. हा शब्द मुळचा संस्कृतातील नाही असे स्पष्ट दिसते. तरीही मोठ्या कष्टाने ती शोधण्याचा प्रयत्न अनेक विद्वानांनी केला आहे. Comparative etymological Dictionary of classical Indo-European languages (Rendich Franco) मद्ध्ये "क" म्हणजे प्रकाश. आनंद. उत्साह. (मूळ धातू "काश" धातुपासून अर्धांग का घेतले तर.)
नर म्हणजे माणुस व अक हा शब्द लागून नरक...म्हणजे आनंदविहिन माणूस असा अर्थ शोधण्याचा प्रयत्न केला आहे. याचा व नरकाच्या वर्णनाशी काही संबंध नाही हे उघड आहे. खरे तर त्याने नर+क=आनंदी-उत्साही माणुस असा अर्थ का घेतला नाही? कि नरक हा शब्द्च मृत्युशी जोडला गेल्याने नाईलाजाने त्याने तसे केले?

L Renou यांनी "वैदिक निऋतीतून निर्रया - निर्रका- नारक- नरक असा प्रवास झाला असावा अशी शक्यता वर्तवली आहे. ("Language of the Nirukta" तळटीप -मंत्रीनी प्रसाद) पण ही व्युत्पत्ती निरर्थक अशीच आहे. निऋतीवरून नैऋत्य दिशेचे नांव आले असे म्हटले जाते पण नरकासुराच्या राज्याची दिशा ती नाही. तर या शब्दाची व्युत्पत्ती अनिश्चित असल्याचे "Pali-English Dictionary" (Thomas William Rhys Davids, William Stede) एवतेव नरक हा शब्द मुळचा वैदिक दिसत नाही तसेच त्याचा अर्थही आज घेतला जातो तसाच मुळचा असण्याची शक्यता नाही.

थोडक्यात नरकासूर ही एक ऐतिहासिक, दंतकथा बनलेली पण महान, अशी व्यक्ती असावी. आसाममद्ध्ये राज्य करत असतांनाही देशव्यापी किर्ती त्याने निर्माण केली, इतकी कि आजही आपण देशभर नरकासुराचे स्मरण करतो, भलेही ते वैदिक कलमांमुळे विपर्यस्त स्वरुपात असो! शिव-शक्तीच्या या देशातील पुरातन संस्कृतीने आपले अस्तित्व निरपवाद टिकवले आहे. प्रश्न फक्त त्यांवरील वैदिक पुटे काढण्याचा आहे. आणि यांच्या भोंगळ कथांत एवढ्या विसंगत्या आहेत कि ते सहजशक्यही आहे. नरकासुराच्या पाठोपाठ आपण महात्मा बळीचे पुजन करतो...नववर्ष सुरू करतो ते उगीच नाही. 

Tuesday, April 25, 2017

लग्नाआधी घटस्फोट? हिंदुंनो सावध!!


Image result for hindu marriage act



परवा मी एका लग्नाला गेलो होतो. पुरोहित जे मंत्र "वैदिक पद्धतीचा विवाह" म्हणून म्हणत होता ते ऐकून तर मी बेशुद्ध पडायचा बाकी राहिलो. सप्तपदीच्या वेळीस पुरोहित नव-या मुलाला मुलीला उद्देशून म्हणायला सांगतो..."इदं न मम" म्हणजे लग्नाआधीच "तू माझी नाहीस". म्हणजे चक्क घटस्फोटच की! नशीब तेथेच पत्नीला स्वाहा करायला लावले नाही. बाकी मंत्रांतील एकही मंत्र वैदिक नव्हता व मुख्य म्हणजे लग्नाशीही संबंधीत नव्हता. संस्कृतात असल्याने हिंदुंना काय म्हटले जाते हे समजत नाही. उलट लै खूष असतात लोक...कि काय भारी लग्न लावलं म्हणून! पण मुळात हा लग्नविधीच नाही हे कोणाला समजायचे? 

कोणी लग्नाला श्राद्धाचेही मंत्र म्हणत असतील. कसे समजणार? रजिस्टर लग्न करा ना त्यापेक्षा किंवा गांवक-यांनी मंगलाष्टके म्हटली तरी पुरेशी आहेत. शेवटी लग्न म्हणजे आहे तरी काय? श्रद्धायुक्त मनाने सहचरासोबत कोणत्याही स्थितीत जीवनभर एकत्र सुखाने राहण्याची केलेली समाजासमोरची प्रतिज्ञा म्हणजे लग्न. हे "देवाब्राह्मणांच्या साक्षीने" लग्न म्हणजे थोतांड आहे हे कधी समजणार?

हिंदुंना वेदांचा कसलाही अधिकार नसला तरी त्याचे खुळ आहे व आजकाल ते किमान विवाहात तरी वाढलेले आहे. ते का वाढवले जाते आहे हे समजायला फारशा बुद्धीची गरज नाही. "वैदिक पद्धतीने विवाह संपन्न होईल" असे चक्क अनेक लग्नपत्रिकांवर छापलेले असते. म्हणजे लग्न लावायची वैदिक पद्धती वेगळी आणि हिंदू पद्धती वेगळी हा फरक माहितच असतो. 

पण वैदिक पद्धतीने हिंदुने लग्न लावणे म्हणजे मुस्लिम पद्धतीने ख्रिस्त्याने लग्न लावणे. हा धर्म-समभाव ठीक वाटला तरी मुळात मंत्र तरी लग्नाचेच म्हणावेत की नाही? पुरोहितांना मी दोष देत नाही कारण त्या बिचा-यांना तरी कोठे काय माहित असते? त्याला एक मंत्राचा अर्थ विचारा...मग पहा कशी फे फे होते. कोठलेतरी कशासाठीही असलेले पण संस्कृतातले मंत्र असले कि पुरोहिताला पुरेसे असते! पण लग्न करणा-यांना अक्कल नको का?

लग्नाची वैदिक पद्धती खरोखर वेगळी असते. वैदिकांची लग्ने त्याच पद्धतीने होतात. हिंदुंसाठी कधीही वैदिक पद्धती वापरली जात नाही हे समजत नसेल तर आपल्या अज्ञानाबद्दल आपलेच डोके झोडून घ्या!

-संजय सोनवणी

Saturday, April 22, 2017

महात्मा बळी आणि वैदिकांच्या बोगस कथा!

बळीराजावर एकही महाकाव्य नाही. बळीचे पुराणही नाही. नाटक-खंडकाव्येही नाहीत. बळी नेमका कधी व कोठे झाला याचीही स्मृती हरपली आहे. ज्या आहेत त्या लोककथा, लोकगीते व महाभारत-पुराणांतुन येणा-या भ्रष्ट वैदिकीकरण झालेल्या कथा. बळीच्या मस्तकावर पाय ठेवून त्याला पातालात पाठवणा-या (अथवा गाडणा-या) वामनाच्या नांवे मात्र संपुर्ण पुराण आहे, पण या देशात तो काही केल्या वंदनीय झाला नाही. मात्र बळीएवढी अपार लोकप्रियता भारतीय जनमानसात कोणाचीही नाही हेही वास्तव आहे. एवढी कि दिवाळीचा नुसता एक दिवस त्याला दिला आहे असे नव्हे तर नववर्षारंभच बळीच्याच नांवाने होतो. सात चिरंजीवांपैकी त्याला एक मानले जाते. हा एक चमत्कार आहे. असूर संस्कृतीचे अवशेष बळीच्या स्मृतीने कालजेयी ठेवले आहेत. किंबहुना बळीराजा हा भारतीय संस्कृतीचे प्रतीकस्वरूप बनून बसला आहे असे म्हटले तर वावगे होणार नाही.
असे असले तरी वैदिक कलमे झालेल्या कथांमुळे बळीचे चरित्र आपल्यासमोर विपर्यस्त स्वरूपात समोर येते. असे का झाले याचा अंदाज कोणीही बांधू शकतो. पण त्यात जाण्यावपेक्षा आपण बळीला पाताळात पाहणा-या वामनावताराचाच आधी धांडोळा घेऊयात!
वामन हा विष्णुचा अवतार मानला जातो. किंबहुना सारेच अवतार या ना त्या कारणासाठी विष्णुने घेतले असे सर्व पुराणे उच्च रवात सांगत असली तरी ते वास्तव नाही. मुळात विष्णुचा संप्रदाय जन्माला यायच्या आधीही वैदिकांत अवतार कल्पना होती. पण अवतार घ्यायचे कार्य विष्णुकडे नव्हे तर प्रजापती या देवतेकडे होते. पहिल्या मत्स्य, कुर्म व वराह या तीन अवतारांचे स्पष्ट सूचन शतपथ ब्राह्मण (२.९.१.१) तैत्तिरिय आरण्यक व तैत्तिरिय ब्राह्मणात आहे. हे तिन्ही अवतार प्रजापतीचे. पण ते नंतर विष्णुच्या नांवावर खपवण्यात आले.
अवतार घेण्याचे कार्य पुढे उत्तरकालात (तिस-या-चवथ्या शतकानंतर, गुप्तकाळात) पुरांणांनी वैष्णव पंथ वर आला तेंव्हा विष्णुकडे सोपवले. अवतारांचेच पहाल तर महाभारतातील नारायणीय उपाख्यानात फक्त सहा अवतारांचा निर्देश आहे. पुढे ती दहा, नंतर बुद्ध आणि हंस अवतार धरुन बारा तर भागवत पुराणात हीच संख्या २४ एवढी आहे. पुढच्या पुराणांत मात्र दहा ही संख्या नक्क्की केली गेली. का, याचे उत्तर नाही. बरेचसे अवतार काल्पनिकही आहेत. इसपुचा पहिल्या शतकापर्यंत कृष्ण हा पांचरात्र (नारायणीय)या आगमिक संप्रदायातील एक मुख्य व्यूह (दैवत नव्हे) होता. त्याचे अपहरण तिस-या चवथ्या शतकाच्या आसपास झाले. वासूदेव आणि कृष्ण एक नव्हेत. देवकीपुत्र कृष्ण हा महाभारतपुर्ब साहित्यात ज्ञानी यती मानला गेला आहे व त्याच्या आईचे नांव (देवकी) असले तरी त्याच्या पित्याचे नांव उल्लेखलेले नाही. रामाचे म्हणाल तर अवतार या स्वरुपात रामोपासनेचा प्रचार बाराव्या शतकानंतर झालेला आहे. सर्वात महत्वाची बाब म्हणजे नारायण व विष्णू या देवताही वेगळ्या आहेत, एक नव्हेत. (महाभारतातील नारायणीय उपाख्यान पहा).
वामन अवताराची कल्पना एकाएकी विकसीत झालेली नाही हेही येथे लक्षात ठेवले पाहिजे. किंबहुना या कथेचा विकास तीन टप्प्यांत झालेला आहे. ते कसे हे पाहुयात.
ऋग्वेदात विष्णु तीन पावलांत त्रिभुवन व्यापतो (ऋ. १.२२.१७) असे म्हटले आहे. तेथे विष्णु हा सुर्याचे रुपक म्हणून येतो. सकाळ-दुपार-सायंकाळ ही त्याची रुपकात्मक तीन पावले. या तीन पावलांत तो विश्व आक्रमतो ही मुलची वैदिक निसर्ग-रुपकाची संकल्पना. येथे बळीचा काहीही संबंध नाही.
ऋग्वेदानंतर ज्या साहित्याचा नंबर लागतो त्या शतपथ ब्राह्मणात वामनावताराची येणारी कथा तर वेगळीच आहे. तिचाही बळीशी काडीइतकाही संबंध नाही. शतपथ ब्राह्मण एक पुराकथा सांगते. ते असे कि देवासूर युद्धात देवांचा पराभव झाला. घाबरलेले सारे देव पळून गेले. मग देवांना हाकलल्यावर रिक्त झालेली पृथ्वी वाटुन घ्यायला समस्त असूर बसले. या वाटपात देवांना जागाच मिळेना त्यामुळे असहाय झालेले देव पुन्हा असुरांकडे गेले आणि पृथ्वीचा किमान छोटा तरी हिस्सा आम्हास मिळावा अशी विनवणी केली. तेंव्हा असुरांनी एका बटु वामनाच्या तीन पावलांएवढी भुमी देवांना द्यायची तयारी दर्शवली. तो बटू वामन खरे तर विष्णु होता. मग वामनरुपधारी विष्णुने विशाल होत तीन पावलात त्रिभुवन व्यापले व असुरांनाच भुमीपासून वंचित केले. (शतपथ ब्राह्मण १.२.२.१-५).
या कथेत समस्त असूर आहेत. विष्णु आहे व त्याची तीन पावलेही आहेत. नाहीय तो बळीराजा!
पुढे हीच कथा अजून विकसीत करत मुळच्या कथेचा आधार घेऊन वामन आणि त्याला बळीराजाचे तीन पाऊल दान ही पुराणपंथी कथा बनवण्यात आली. येथे वामनाच्या रुपातील विष्णू न येता विष्णुचा वामनावतार आला. बळीच्या कथा महाभारत व अनेक पुराणांत वेगवेगळ्या स्वरुपात येतत. बळीचे महाबलाढ्य असूर असणे व वामनाची तीन पावले हा भाग वगळला तर कोणत्याही कथेत एकवाक्यता नाही. बळीने स्वर्ग जिंकून देवांना हरवले. ते घाबरून रुपे बदलून परागंदा झाले. पौराणिक कथा बळीने यज्ञ केला व त्या प्रसंगीच वामनाने तीन पावले जमीन दान मागितली असे सांगतात. यातही गफलत अशी कि असूर्त हे यज्ञविरोधक व यज्ञविध्वंसक होते, यज्ञकर्ते वैदिक नव्हे. पण एनकेनप्रकारेन यज्ञमाहात्म्य वाढवण्यासाठी ही क्लुप्ती केली गेली आहे हे उघड आहे.
सर्व कथा पाहिल्या तर हे स्पष्ट आहे कि वामन अवतार कथा जुन्याच (बळीशी संबंध नसलेल्या) कथांत बळीची भर घालवून बनवल्या आहेत. वामन अवतारात कसलेही तथ्य नाही त्यामुळे वामनाने बळीचा खून केला किंवा पाताळात पाठवले यातही तथ्य नाही. बळी महान राजा होता याबाबत एकाही पुराणकथेतही दूमत नाही. पण वाईट हे होते त्यांच्या दृष्टीने कि तो देवांचा (म्हणजे वैदिकांचा) शत्रू होता.
बळीची घटना भृगूकच्छमध्ये घडली म्हणजे तो तेथीलच असावा असा एक अंदाज वर्तवला जातो व त्रिपाद भुमीची घटना घडल्यावर तो केरळात गेला असेही मानण्यात येते. केरळमधील लोक आजही बळीला आपला राजा मानतात. कन्याकुमारीच्या दक्षिणेस कित्त्येक कोसांवर समुद्रात घुसलेल्या भुशिरावर बळीची राजधानी होती व नैसर्गिक उत्पातात महान बळीची राजधानी समुद्रात बुडाली असे उल्लेख प्राचीन तमिळ वाड्मयात येतात.
शतपथ ब्राह्मणात वर्तमानकालीन देश म्हणून प्राच्य देश व लोकांचा उल्लेख येतो. निर्वासित वैदिक लोक भारतात आले तेंव्हा ते कुरु-पांचाल विभागात वसले व धर्मप्रचारही सुरु केला. प्राच्य देशात असूरांची राज्ये असून ते यज्ञ करत नाहीत, त्यांचे स्वत:चे पुरोहित आहेत.म्हणजेच बळी हा वैदिक भारतात प्रवेशण्यापुर्वीच होऊन गेला होता. दक्षिण दिशा त्याज्ज्य नंतर झाली असली तरी या काळात वैदिकांनी प्राच्य त्याज्ज्य मानली. हा प्राच्य देश म्हणजे आजचे बिहार व त्यापलीकडील पुर्वेचा प्रदेश. वैदिकांना तेंव्हा तो भुगोल माहितच नव्हता. महाभारतात या भागांतेल अंग, वंग, कलिंगादि पाच राज्यांचा उल्लेख आला आहे व ही पाचही राज्ये बळीच्या त्याच नांवाच्या पुत्रांनी स्थापन केली असा उल्लेख आहे. त्यामुळे या प्रदेशाला "बालेय क्षेत्र" असे नांव होते. त्यामुळे असूर ही कविकल्पना न मानता ती खरीच वेगळ्या संस्कृतीची माणसेच होती असे मानावे लागते. (Some Aspects of Ancient Indian Culture by D. R. Bhandarkary, पृष्ठ-३५)
इतिहासात बळी नांवाचा राजा तरी खरेच घडला होता काय हाही प्रश्न उद्भवने स्वाभाविक आहे. यच्चयावत देशात त्याच्याबद्दल आदरभाव असणे, त्याच्या नांवाचे राजकीय विभाग असने, त्याला अनेक राजवंशांनी पुर्वज मानने, त्याच्या वंशातील राजांचे उल्लेख मिळणे या बाबी तो खरेच होऊन गेला हे ठामपणे ठरवायला पुरेसे नसले तरी वामनावतारात जशी गफलत आहे तशी बळीच्या बाबतीत नाही. वैदिकांनाही बळीचे माहात्म्य खोडुन काढता आले नाही. त्यांना त्यांच्या विपर्यस्त कथांतही ते मान्य करावेच लागले. त्यामुळे वैदिक भारतात आले तेंव्हा बिहारमद्ध्ये बळीच्या वंशजांची सत्ता असावी व त्यांनी वैदिकांना विरोध केला.  
अर्थात महाबळी मुळचा कोठलाही असला तरी आज तो सर्व भारतीयांचा अधिराज आहे. त्याचा कोणी खून केला, पाताळात गाडले वगैरे वैदिकांनी आपले माहात्म्य वाढवण्यासाठी व एतद्देशियांत नकळत न्यूनगंड निर्माण करण्यासाठी बनवलेल्या भाकडकथा आहेत. वामनाची कोणी पुजाही करत नाही. ही काल्पनिक व्यक्ती माहित आहे ती बळीशी जोडली गेल्याने. या वैदिक मिथककथांच्या जाळ्यात अडकणे योग्य नसून सत्यशोधन करणे गरजेचे बनून जाते ते यामुळेच. महात्मा बळी झाला त्या काळात भारतात वैदिक धर्मच अस्तित्वात नव्हता तर मग त्यांचा दुय्यम विष्णू भारतात अवतार घ्यायला येईलच कसा हा विचार आम्ही का केला नाही?
आज आपण आपलीच संस्कृती जपत असतांना "पुर्वजांचा पराभव झाला होता" या मिथककथांत रमत सांस्कृतिक व्यूहरचना करतो, समजतो, न्यूनगंड जोपासतो हे समूळ चुकीचे आहे. सांस्कृतिक वर्चस्वतावादाला थारा न देता स्वमुळांचा शोध महत्वाचा बनून जातो तो यामुळेच. देव -असूर युद्धे ही काल्पनिक भासली तरी ती एका सांस्कृतिक संघर्षाची प्रतीकरुपे आहेत. आजही तो संघर्ष वेगळ्या रुपाने अस्तित्वात आहे. बळीराजासंदर्भातील कथा मुळात कशा पद्धतीने विकसीत केल्या गेल्या हे पाहिले कि देव संस्कृती व असूर संस्कृतीतील युद्धे फक्त रणात लढली गेली नाहीत तर साहित्यातुनही कशी लढली गेली याचे प्रत्य्यंतर येते, व युद्धात जय कोणाचाही होवो, लेखणीत जो जिंकतो तोच कसा जिंकतो हेही दिसून येते. पण प्रत्यक्ष कोण जिंकले हे आपण आज जी संस्कृती जपतो त्यावरुनही समजून येते. 

-Sanjay Sonawani

Thursday, April 20, 2017

वैदिकांनो, या प्रश्नांची उत्तरे द्या!




समजा वैदिक आर्य भारतातीलच होते व वैदिक धर्माची स्थापना झाली हे काहींचे म्हणणे मान्य केले तर अनेक गंभीर प्रश्न उपस्थित होतात आणि त्या प्रश्नांना सोयिस्कर बगल दिली जाते. कोणते आहेत हे प्रश्न? त्यावर चर्चा का केली जात नाही? कोणते आहेत हे प्रश्न? अवश्य पहा आणि तुम्हाच विचार करा!





Wednesday, April 19, 2017

वैदिक धर्म यहां फैला कैसे?





वैदिक धर्म स्थापन तर झाला. तो येथेच स्थापन झाला हे क्षणभर मान्य केले तर मग ज्या समस्या निर्माण होतात त्यावर वैदिक विद्वानांना उत्तरे देता येतात का? वैदिक विद्वानांच्या "भारतीय आर्य" सिद्धांताचा पायाच उखडून टाकणारे संजय सोनवणींचे भाषण.





Why Vedics want to make Sarasvati out of Ghaggar river?





वैदिकांनाच आपले मुलस्थान कोणते हे शोधायची एवढी निकड का भासली असावी बरे? घग्गर नदीला सरस्वती नदी ठरवण्यासाठी एवढे जीवाचे रान का केले जात आहे? ते ठरवण्यासाठी खरेच यांच्याकडे पुरावे आहेत काय? अवश्य पहा!





Vedicist Kalyanraman and the Sarasvati!


Kalyanraman is the dumbest writer I ever came across. He believes that the Sarasvati River was one among Sapta Sindhu, i.e. seven rivers those flowed through northwestern India. He states that this region belonged to the Panchajana, five people, and that about 80% of the Indus civilization are located on the banks of the Sarasvati river (which has be known to the Indians as Ghaggar since time unknown.) He has shifted complete geography of the River Sarasvati, highly revered by the Vedic Aryans, to stake a huge claim on the authorship of the Indus-Ghaggar civilization. To do this he recklessly neglects geological proofs, geography appearing in the Rig Veda and makes out a theory that is flimsy and misguiding.

Geologically it has been proven beyond doubt that the Ghaggar River never ever had the glacial source. It also has been proven with new geochemical and geomorphological studies that Yamuna and Sutlej stopped flowing into the Ghaggar thousands of years before the Harappan civilization. Ghaggar is fed from Shivaliks and not Himalayan glaciers. No Drushadvati river belongs to the Indian soil that is said to be a tributary to Vedic Sarasvati.

It is a fact that the River Ghaggar was a perennial river before 1800 BC because of the wetter monsoon. It also is a fact that there are over a thousand Indus-Ghaggar sites along the channel of old Ghaggar. But as the climate changed, gradually the Ghaggar shrunk and just became a seasonal river. Not only India, but from Mesopotamia to China, a vast track suffered from this climatic change. However, though seasonal, Ghaggar was never a lost river. How come that the most revered river of the Vedics changed name from Sarasvati to Ghaggar? Vedic has no answer to this vital question.

“Since this work, no new data challenging these results has appeared. Scientists, as evidenced by this paper, appear to now accept that the Ghaggar was a monsoonal river right through the Holocene. This result has annoyed not only geologists who had proposed the glacial river theory but also supporters of the indigenous Aryan theory. They had used the glacial river theory to time the presence of the Vedic people in the plains of Haryana and Punjab before 2000 B.C.” States Sedimentary Geologist Suvrat Kher.

Linking the Ghaggar with the Rig Vedic Sarasvati is an insanity because the geography and the people they inhabited with does not match at all with the indigenous Aryan theory. There has surfaced no evidence that can link Ghaggar civilization with the Vedic. There is no semblance in the residential patterns of the Vedics and Indus people. They didn’t know even the bricks and granaries. They didn’t know the great baths and brick-paved streets.

The Rig Veda nowhere mentions famous Kurukshetra through which the Saraswati is supposed to have flowed. Had the Ghaggar been the lost Saraswati and the Bharata clan of Sudasa ruled on the banks of most revered river Saraswati and in whose reign, the most sacred scriptures had been composed, one would expect his mention in Mahabharata. But it is not the case.

We are aware of the tribes frequently mentioned in the Rig Veda with which the Vedics had constant relations as friends or foes. Rig Veda mentions Turvasa, Pakhta, Bhalanasa, Parshu, Bhrigu etc are the tribes those were settled from northwest bordering regions of the Indian subcontinent to Phrygia. The geography of Avesta too suggests it was close to the Vedic geography. The same wars find the place in both the scriptures, i.e. Avesta and Rig Veda. Both the religions possess so much so close affinity that without geographical closeness it is impossible to happen

Had they been in India while they composed Vedas, there would be ample mention of Ganges and Yamuna rivers because they were the rivers those flowed in close vicinity with the vast channels. The Yamuna had stopped flowing into the Ghaggar channel millenniums before the Indus civilization. As rivers, Yamuna and Ganga, with few others find mention only once in Nadistuty Hymn, the creation of the later period, and nowhere else, we can clearly see that the Vedic Aryans came across these rivers in late era. Vedic Sarasvati, that flowed through the Afghanistan was lost to them by that time except for the wonderful memories of the bygone days.

Apart from the river Sarasvati, mostly mentioned river is Rasa which is equated with Avestan Ranha, now identified with the River Tigris. After Rasa there comes Sarayu which is alternatively called Haroyu or Hari-rud. The rivers Gomati (Gomal), Kubha (Kabul), Krumu (Kurram), Suvastu (Swat), Arjikiya (Haro) etc. are the rivers those flow from Afghanistan and its western regions. Many other river names mentioned belongs to the western tributaries to the Indus. Lack of mention of the eastern rivers just suggests that the Vedic people never knew those regions. Had the composers of the Rig Veda were inhabitants of Ghaggar basin, there wouldn’t be frequent mention of such a far away rivers. Rather we would found the mentions of Ganga, Yamuna and other eastern rivers and its tributaries. But this is not the case!

Let us not forget that the nearest distance of the river Swat from Ghaggar is not less than 800 kilometers. All other rivers mentioned are beyond that location. Indus is the common synonym to the river in Vedic vocabulary, hence it always cannot be equated with the Indus river! So, Vedic being residents of the Ghaggar basin is a just imaginary hypothesis that doesn’t stand on the grounds of any proof.

So, no matter how Vedicist scholars want to twist the geological history of the Ghaggar River to make their point, no matter how back they want to stretch time of the Rig Veda, they simply cannot prove the composers of the Vedas were residents of the Ghaggar basin. Thus Kalyanraman and his colleagues want to prove unprovable, but alas, none of his statement gets support from either geological findings or Rig Veda! They now should no this is the end of the Vedicism!

-Sanjay Sonawani

To read Mr. Kalyanramans big claims pls read http://ancientindianwisdom.com/wp-content/uploads/2015/10/00.Kalyanaraman-S.-Sarasvati-Vedic-River-and-Hindu-Civilization.pdf

Tuesday, April 18, 2017

वैदिक-हिंदू वाद का?

कालपरत्वे समाज-संस्कृती अभ्यासाचे आकलन नवीन पुराव्यांच्या प्रकाशात बदलत जात असते. म. फुलेंच्या काळात सिंधू संस्कृती सापडलेलीच नव्हती त्यामुळे भारतीयांनी एवढ्या प्राचीन काळी केवढी भौतिक उंची गाठली होती हे समजणे शक्य नव्हते. शिवाय त्या काळात आर्य-आक्रमण सिद्धांत व "प्रगत आर्यांनी" येथील रानटी लोकांना कसे गुलाम बनवले, जातीव्यवस्था लादत शूद्र स्थान दिले याचेच वारे प्रबळ होते. त्यामुळे एतद्देशीय शुद्रातिशूद्र आणि आक्रमक परकीय आर्य अशी वैचारिक मांडणी होणे स्वाभाविक होते. 


लो. टिळकांनी तर आर्यांचे मूळ आर्क्टिक प्रदेशात शोधले व अभ्यासपुर्ण ग्रंथ सिद्ध केला. किंबहुना आर्य हा भारतीय सांस्कृतिक संघर्षाचा एक कळीचा मुद्दा बनला. द्रविडांनी तर स्वतंत्र द्रविडस्थान मागितला व आर्य भाषांविरुद्ध बंड पुकारले. मुलनिवासीवादही यातून जन्माला आला. बाबासाहेबांनी आर्य-अनार्य हा संघर्ष वांशिक नसून धार्मिक होता असे नि:संदिघ्ध सांगुनही त्याचा काही उपयोग झाल्याचे दिसत नाही. आदिवासी विद्वानही आक्रमक आर्यांनी सिंधू संस्कृतीतील लोकांना पिटाळले म्हणून ते अरण्यात-गिरीकंदरांत रहायला गेले म्हणून आदिवासी बनले असे सिद्धांत मांडतात.

खरे तर आर्यवादाचे पाप युरोपियनांचे. सेमेटिक वंशाशी सांस्कृतिक-धर्मिक नाळ तोडायची म्हणून त्यांनी आर्य सिद्धांताला जन्म दिला. हा वंशश्रेष्ठतावाद हिटलर-मुसोलिनीने आत्यंतिक टोकाला नेला. यातून युरोपियन विद्वान अर्धवट शहाणे झाले. त्यांनी आर्यवंशऐवजी "आर्यभाषा गट" व ही आद्य भाषा बोलणा-यांचे आद्यस्थान या शोधयात्रेत बदलवले. लेबल बदलले पण छुपा वांशिक श्रेष्ठतावादाचा गंड गेला नाही. त्यांना उत्तर म्हणून एतद्देशिय तलागेरी, कल्याणरमणादि विद्वान आर्य भारतीयच असून त्यांनी युरोपापर्यंत जात आर्यभाषा पसरवल्या हे सिद्धांत मांडायला व वैदिकवाद्यांना वर्चस्ववादी बळ द्यायला सुरुवात केली. या वर्चस्वतावादाच्या संघर्षात आपण इतिहास आणि संस्कृतीचे हनन करत आहोत हे या अतिउत्साह्यांच्या लक्षात आले नाही.

एतद्देशिय व विदेशी विद्वानांच्या मते आर्य कोण तर ते ज्यांनी वेदांची व वैदिक धर्माची निर्मिती केली. त्यांना आपण वैदिक आर्य म्हणूयात. या वैदिक आर्यांनीच सिंधू संस्कृतीची निर्मिती केली असे ठासून सांगितले जायला लागले. थोडक्यात या देशात जेही काही आहे ते सर्व वैदिक आर्यांनीच निर्माण केले असा त्यांचा एकुण मतितार्थ. प्रत्यक्षात ऋग्वेद तर सोडाच पण ब्राह्मण ग्रंथांतही वैदिक लोक नागरी संस्कृतीचा भाग असल्याचे दिसत नाही. त्यांना भाजलेल्या वीटा माहित नाही. सिंधू संस्कृतीतील मुद्रांपासून ते स्नानगृहे, धान्याची कोठारे, अलंकार निर्मितीचे कारखाने, विदेश व्यापार, बंदरे ई. या कशाकशाचा त्यांना सुगावाही असल्याचे दिसत नाही. सिंधू संस्कृतीचे अवर्षनांमुळे झालेल्या -हासाचे व नागरी संस्कृती सोडत ग्रामीण संस्कृती स्विकारायचा प्रवासही कोठेही साधा ध्वनितही होत नाही. ते घग्गर नदीला सरस्वती समजतात. समजोत. पण पर्जन्यमान बदलल्याने बारमाही वाहणारी नदी शेकडो वर्षांच्या काळात (इसपू १७५० ते इसपू १५००) कशी क्रमश: आटत मोसमी बनली याचेही विवरण वेदांत अथवा ब्राह्मण ग्रंथांत नाही. वैदिकांना एवढी प्रिय, अंबीतमे, नदीतमे नदी एवढ्या बदलातून जाते याबाबत काहीएक विधान नाही. छोटीमोठी युद्धे नोंदवणा-या ऋग्वेदात व उत्तरकालीन ग्रंथांतही या प्रचंड बदलाचे पुसटसेही चिन्ह नाही. या बदलाने सिंधू संस्कृतीच्या लोकजीवनाची दिशाच पालटली. जुन्या संस्कृतीची मोडतोड झाली. हा बदल त्याच संस्कृतीच्या निर्मात्यांच्या साहित्यात जराही येत नाही याचे कारण हे लोक मुळात त्या संस्कृतीचे निर्माते सोडा, भागही नव्हते आणि त्या संस्कृतीला ओळखतही नव्हते हे आहे.

सिंधू संस्कृती शिव, मातॄदेवता, वृक्ष व विविध शेतीउपयोगी पशू पुजत होते हे उत्खनित पुराव्यांवरून स्पष्ट आहे. ऋग्वेदात या धर्मकल्पनांचे अस्तित्व नाही. किंबहूना ते लिंगपुजकांचा द्वेष करत. ते मुर्तीपूजा निषिद्ध मानत. त्यांचे इंद्र-वरुणादि देव हे अमूर्त असून यज्ञाच्या माध्यमातून त्यांना हवी देत संतुष्ट करणे हे त्यांचे कर्मकांड. यजुर्वेदात स्पष्ट म्हटले आहे, "ना तस्य प्रतिमा अस्ति". म्हणजे देवाची प्रतिमा असू शकत नाही. थोडक्यात वैदिक धर्म अथवा वैदिक आर्यांचा सिंधू संस्कृतीशी काही संबंध नव्हता. ऋग्वेदाचा भुगोल अभ्यासला असता तो दक्षीण अफगाणिस्तानातील असून अवेस्त्याचा भुगोल आजच्या उत्तर अफगाणिस्तान आहे हे स्पष्ट दिसते. ज्या नद्यांचा वारंवार ऋग्वेदात उल्लेख आहे त्या सर्व अफगाणिस्तानातील आहे. गंगा-यमुनेचा उल्लेख फक्त एकदाच येतो. तोही उत्तरकालीन ऋग्वेदात...त्यांना माहित असलेल्या नद्यांची नांवे त्यांनी त्यात नोंदली आहेत. त्यांनी नोंदलेल्या टोळ्या, म्हणजे पर्शू (पर्शियन) तुर्वसू (तुराणी), गांधार (गांधार), पख्त (पख्तून), पार्थव (पार्थियन) इत्यादि) या सर्व प्राचीन पर्शियातील आहेत. इतकेच नव्हे तर खुद्द जरथुश्ट्र ऋग्वेदात उल्लेखला आहे आणि गाथांतही वैदिक लोकांची नांवे आहेत. याचे कारण एकच व ते म्हणजे हे लोक निकट राहत होते, त्यांच्यात धार्मिक व म्हनून राजकीय संघर्ष होता. या संघर्षाचे प्रतिबिंब पुरेपूरपणे दोन्ही धर्मांच्या धर्मग्रंथात पडले आहे.

म्हणजेच वैदिक धर्म हा मुलभारतीय नाही.

तसेच त्यांचे आक्रमण झाले याचाही पुरावा नाही. विदेघ माथवाच्या कथेनुसार काही लोक भारतात आले व त्यांनी येथे धर्मप्रसार केला हे स्पष्ट होते. धर्मप्रसार ही पुरातन काळापासून आजतागायतपर्यंत नवी बाब नाही. बौद्ध धर्मही प्रचारित होत पार ब्यक्ट्रियापर्यंत गेल्याचे पुरावे उपलब्ध आहेतच.

पण समस्या निर्माण झाली ती आर्यवादामुळे, वर्चस्वतावादामुळे. येथील वैदिक हे बव्हंशी धर्मांतरित आहेत. काही तर बनावट वैदिक आहेत कारण का तर प्रतिष्ठा वाढते. वैदिक वर्णव्यवस्थेने निर्माण केलेले ते समाजमानसशास्त्रीय संकट आहे. वेद, यज्ञ याला एवढी प्रतिष्ठा मिळाली ती त्यातील गुढानेच नव्हे तर डामडौलाने. मुळात यज्ञ हे साधे होते. पण धर्मप्रसारासाठी यज्ञ हे पार बारा बारा वर्ष चालवणारे बनवले गेले. नवीन गोष्टींचे आकर्षण सर्वांनाच असते. अनेक लोक वैदिक बनले ते यामुळे, त्यातल्या त्यात ब्राह्मण वर्णात जाण्याचा अट्टाहास अधिक होता. पण पुढे अनेक कारणांनी यज्ञ थांबले. गौतम बुद्धाने खरे तर वैदिक धर्मात सुधारणा करण्याचा प्रयत्न केला. पण पुढे बौद्ध परं
रागत तंत्रप्रधान शैवधर्माचेच अनुकरण करू लागल्याने वैदिकांनाही परंपरागत हिंदू लोक-दैवतांना शरण जाण्याखेरीज पर्याय राहिला नाही. प्रश्न आर्थिक...जगण्याचा असतो. यज्ञ परवडणारे वा करून घेऊ इच्छिणारे राजे-धनिकच यज्ञांना "रामराम" ठोकू लागल्यावर पोटार्थी सांग्रसंगित यज्ञ करणा-या वैदिकांचे काय होणार? 

असे असले तरी यज्ञ महिमान गाजवत राहणे त्यांनी सोडले नाही. आजही यज्ञ होतात. गवगवा केला जातो. वैदिकांशी संबंध नसलेले हिंदू चार वीटा रचून अग्नी पेटवला व संस्कृत मंत्र म्हटले तरी त्यालाच यज्ञ समजतात. पण त्यात म्हटले जाणारे मंत्र खरोखर यज्ञाशी संबंधित असतात का हे तपासण्याची पंचाईत करत नाहीत. 

धर्मांतरितच असल्याने त्यांनी सोडलेल्या दैवतांची पूजा-अर्चा स्विकारणे मानसिक व धर्मदृष्ट्या त्यांना किती जड गेले असेल याची आपण कल्पना करू शकतो.

मग त्यांनी जी शक्कल लढवली त्याला तोड नाही. शिवाला रुद्राभिषेक सुरु केला. तेही पुरे पडेना म्हणून ऋग्वेदातील विष्णू समोर आणत पराक्रमी अवैदिक पण लोकप्रिय राजांना विष्णुचे अवतार ठरवले. हिंदू (शैव) देवता पुजतांना पुरुषसूक्त (ज्याचा कोणत्याही दैवताशी काही संबंध नाही)  म्हणायला सुरुवात केली. हा धार्मिक व्यभिचार नव्हता असे कोण म्हणेन?

बरे, हरकत नाही. पोट भरण्यासाठी अशी नाटके करावी लागतात असे समजू. पण येथे ही समस्या झाली कि पोट जाळतांना स्वत:चा वांझ श्रेष्ठतत्वतावादही जपला गेला. तो जपण्यासाठी पुरेपुर काळजीही घेतली गेली. म्हणजे त्यांच्या धर्मग्रंथांना जाणुन घेण्याचा मार्गच बंद केला. वेदाज्ञा-वेदप्रामाण्य नांवाखाली जे वेदातही उल्ल्लेखलेही नाही त्याचा धाक निर्माण केला.

हे लोक परके नव्हते. येथीलच होते. स्वार्थासाठी ते सांगत गेले आणि येथलेच...आपलेच म्हणून लोकही विश्वास ठेवत गेले. तसेही भारतीय लोक "ईश्वरी संविधान" येते तेंव्हा गप्पच बसतात, निमुटपणे स्विकारतात. येथल्याच लोकांना ती मानसिकता माहित कशी नसेल?

आणि आजही वैदिक आर्यांचा (येथील किंवा बाहेरील) नंगानाच अशुद्ध विद्वत्तेच्या नांवाखाली चालुच आहे. ज्या देवता वैदिक नाहीत त्या देवतांच्या पुजा-अर्चनाबाबत हे लोक नियम बनवत धार्मिक हुकूमशाही निर्माण करत आहेत. त्यांनी त्यांचे यज्ञ त्यांना हव्या त्या पद्धतीने करावेत. मुर्तीपुजाच मुळात अवैदिक असल्याने आणि ब्राह्मण हे वैदिक धर्माज्ञेप्रमाणे फक्त यज्ञ करण्यास (पूजा नव्हे) पात्र असल्याने त्यांनी अवैदिक देवतांचे पुजारपण करून स्वत:चा धर्म बुडवू नये. करायचेच असले तर ते पुजारपण अवैदिक पद्धतीनेच करा. तुमचे वैदिक नियम घुसडायचे काम नाही. तुमचा धर्म बुडवता ते ठीक आहे...आमचा बुडवू नका.


-संजय सोनवणी

They are not for Hindus!

We the Hindus are not revivalists. RSS' constant Vedicist propaganda and lies about "Vedics knew all" has defamed Hindus across the world because of the subterfuge claims and that too by misusing the name "Hindu". RSS do not propagate Hinduism. It is a Vedicist organization by core and principles. Veil of the Hindu identity is taken just to promote the Vedic ideology.   

We, the Hindus, believe that India was advanced in many branches of the science even before the Vedic entry in India, continued to enjoy fruits of the technological advances till recently, but we do not think it is a reason to boast. We have due reverence towards our forefathers who has sailed us up to here through the good and bad times. Every civilization of the past was advanced in some or other technologies. Egyptians had the technology to build massive Pyramids, which remains unparallel with others. We respect all the civilizations on the equal footings for their ingenious advancements.

RSS and the allied scholars think otherwise. Golvalkar says in his key book ‘We or Our Nationhood Defined” that Hindusthan (India) was a land of plenty with advanced science, cultivation, industries, and a culture “which made every individual a noble specimen of humanity, truth and generosity, under the divine influence of which, not one of the hundreds of millions of the people, ever told a lie or stole or indulged in any moral aberration” (p 46). 

Of course, this is a lie. To revive Vedicism telling false glories of the past is a dirty business of the RSS people. The cultural heritage RSS scholars speak about is always connected with the Vedics. This is why the stories are kept on floating about the Vedic science, Vedic mathematics, Vedic surgery and all. By misinterpreting archaeological and scriptural data, they want to prove that the Indus civilization was authored by Vedic Aryans! So when they say "Hindutva" it essentially means "Vedicism", not else. 

So in words, they call themselves "Hindu" and yet they want to credit everything to Vedic origin. This is nothing but a cultural fraud. They are trying to claim almost everything which remotely cannot be associated with the Vedic tradition. They keep on boasting the non-existent achievements of the Vedics. There never existed Vedic age in India! There is no proof to indicate that right from 1500 BC till 600 BC ever existed Vedic age! Not even a single excavated or numismatic evidence points out at such hypothetical age in India. 

It was Swami Dayananda Saraswati, who, seeking to reform Hindu religion and Hindu society first propounded the idea of a Vedic Golden Age and asked Hindus to ‘return to the Vedas’ This concept was later persuaded by Savarkar and Golwalkar gave it finishing touches. In short, to the so-called Hindu revivalists, Vedic age was the Golden age! Hindus nowhere were counted because to them they were subjugated savages by the mighty Aryans! Now, they promote indigenous Aryan theory, however, the supremacist view is not abandoned. 

“Vastu Shastra has its beginnings in Rig Veda and is scientific in its tenor. Today, the whole world is looking at green living, thanks to the way we are suffering due to erratic concretisation. The concept of Vastu revolves around the healthy relationship of nature and infrastructure, hence its modern relevance,” Joy Sen, IIT Kharagpur faculty member of the institute was quoted by Times of India.(17th April 2017) on the backdrop of the announcement of the introduction of Vastushastra classes in Architecture! 

Can't you see the pattern? The most superstitial things, those too not remotely related with the Vedas in any way, are being introduced in the curriculum. This is Vedic insanity! It is sheer ignorance marred with the Vedic supremacist thought. How can we the Hindus accept it?

This way, on fraud, they want to establish the nationalism that dreams of imposing the fourfold social order of the Vedics on the Hindus. The ulterior dream is so dangerous, not only for the other minor religions but majority Hindu population. Vedic is a different religion. It has nothing in common with Hinduism. Both traditions are distinct in every respect. The division was always in place and recognized.  Their calling themselves "Hindu" in itself is an example of their deceitful nature. 

Hindu's should understand the Vedic schemes. They are not for Hindus but Vedics. They want to revive Vedicism. With all due respect to the Vedic religion, better is Hindus stay away from the Vedicists!

-Sanjay Sonawani